Grzybica skóry gładkiej

Rozwija się głównie na obszarach skóry odsłoniętej, łatwiej dostępnej dla zakażenia. Wywoływana może być przez wszystkie trzy rodzaje dermatofitów: Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton. Czynnikiem etiologicznym jest często Trichophyton nibntm i Microsporum canis.

Klinicznie przedstawia się jako pojedyncze lub liczne (zwłaszcza w przypadku mikrosporiazy) ogniska rumieniowo-złuszczające z nasilonym stanem zapalnym na obwodzie, określanym często jako „aktywny brzeg". Na obrzeżach ognisk nierzadko występują skupiska pęcherzyków i (lub) grudek. Zmiany mają tendencję do zanikania w części środkowej, co nadaje im charakterystyczny obrączkowaty kształt. Towarzyszy im znaczny świąd. Zakażenie przenosi się przez wspólne używanie ręczników, gąbek, bielizny, obuwia, umywalek. Sprzyja temu duża wilgotność i maceracja, czyli rozmoczenie skóry rąk i nóg. Zmiany chorobowe mogą umiejscawiać się w okolicach pachwinowych, fałdach międzypośladkowych, górnych częściach ud, w szparach międzypalcowych, na dłoniach i na podeszwach stóp. Przy braku leczenia zmiany skórne powiększają się. W takich przypadkach obraz kliniczny może być odmienny od klasycznego. Zatracony zostaje obrączkowaty kształt zmian, powstają głębsze nacieki i guzki, niezbyt dobrze odgraniczone od otaczającej skóry. Tego typu grzybica może nastręczać duże trudności diagnostyczne. Leczenie polega na stosowaniu okładów. Stosuje się także zieleń brylantowąi 1-5% nalewkę jodową.

Brak komentarzy