Łupież pstry

Jest to częsta dermatoza, charakteryzująca się przewlekłym, nawrotowym przebiegiem. Częstość występowania łupieżu pstrego zwiększa się znacznie w przypadku zmniejszenia odporności organizmu. Łupież pstry wywoływany jest przez lipofilny grzyb drożdżopodobny Malasseziafurfur. Zakażenie dotyczy powierzchownych warstw naskórka.

Chorują zwykle tzw. młodzi dorośli, czyli ludzie w wieku dojrzewania rzadko dzieci, natomiast nie stwierdza się wyraźnej predylekcji do występowania u jednej płci.

W pierwszym etapie zakażenia występują różowe lub żólłtobrunatne plamy o typowej wielkości 3-4 mm, nieregularnego kształtu, dobrze odgraniczone, o tendencji do obwodowego szerzenia się i zlewania ze sobą, tak ze zajmują duże powierzchnie skóry. Niekiedy wykazują one tendencję do zlewania się w większe ogniska. Pod wpływem promieni słonecznych miejsca zmienione nie ulegają opaleniu, jest to związane z produkcją przez patogen inhibitora melanogenezy, kwasu azelainowego; stąd nazwa "pstry" odnosząca się do białych ognisk w obrębie niezmienionej, opalonej skóry. Taki właśnie obraz odbarwionych plam jest najczęściej spostrzeganą kliniczną manifestacją łupieżu pstrego. Zmiany zlokalizowane są na karku, ramionach, plecach, górnych partiach klatki piersiowej oraz kończynach górnych. Wynika to z faktu bytowania Malassezia furfur na owłosionej skórze głowy i rozprzestrzeniania się zakażenia przez okolicę potyliczną. Zmiany wiążące się z przypadkiem łupieżu pstrego są często zaczątkiem nowotworów. W przypadkach bardziej zaawansowanych zakażeniem objęte mogą być również inne okolice skóry, przy czym zajęcie twarzy należy do rzadkości. Łupież pstry jest praktycznie niegroźny dla otoczenia, w związku z nikłą zakaźnością. Plamy uwidaczniają się po posmarowaniu nalewką jodową, w lampie Wooda - wykazują żółtawą lub ceglastą fluorescencję.